Gelukkig is niet alles kommer en kwel vandaag, want aan het eind van de lijst staan de nieuw gespeelde uitbreidingen van vorige maand, en die zijn kwalitatief een stuk beter.
Zie mijn verslag van Spiel.
Where's Bob's Hat?
Dit lijkt een vereenvoudigde versie van Wizard en soortgelijke spellen: een slagenspel, waarbij je vantevoren moet voorspellen hoe goed je het gaat doen. Bij Where's Bob's Hat heb je dan de keuze uit vier mogelijkheden: ofwel je voorspelt dat je de meeste kaarten van een van de drie kleuren gaat winnen, ofwel je zegt dat je in totaal de minste slagen haalt. Een combinatie van deze voorspellingen is ook mogelijk. Iedere voorspelling die goed uitkomt, levert punten op, en heb je fout voorspelt, krijg je strafpunten.
Ik ben niet goed in dit soort boerenbridge-achtige spellen. Toch kan ik ze wel waarderen, maar Where's Bob's Hat is wel een erg eenvoudige versie. Er zijn zoveel betere spellen, dat ik deze niet nog een keer zou willen spelen.
Schinderhannes
Zie mijn verslag van Spiel.
Krypto
Ieder speler krijgt een paar kaarten met een getal erop; in het midden van de tafel wordt nog een getal opengedraaid, en nu proberen de spelers zo snel mogelijk dat getal te verkrijgen door te gaan rekenen met hun eigen getallen. Meer is het niet.
Niet heel vervelend om een keer te doen, maar het is wel een spel waarbij ervaring enorm zwaar meetelt.
Desperados
Het debuut van de meest ervaren spelontwerper ter wereld: Reiner Knizia. En het is te merken dat hij hier nog niet zo'n ervaring had, want het spel valt een beetje tegen.
Dit is een partnerspel, dus je speelt samen met een andere speler. Om de beurt speel je een kaart uit, om zo samen een aantal koper-, zilver-, en goudmijnen op te bouwen. Op ieder moment mag je een mijn sluiten, om dan het gewonnen edelmetaal bij je score op te tellen. Het liefst doe je dat niet te vroeg, want je weet nooit of je partner nog bijpassende kaarten heeft om de mijn uit te breiden. Maar als je te lang wacht met sluiten, dan spelen de tegenstanders misschien een desperado-kaart om de mijn vanje af te pakken.
Desperados is grotendeels een geluksspel, waarin het niet voldoende mogelijk is om met je partner te communiceren. Daardoor blijft het gokken om zijn bedoelingen te achterhalen, terwijl je ondertussen maar moet hopen op het trekken van de juiste kaarten.
Mogel Motte
Om de beurt een kaart spelen, die precies 1 hoger of lager is dan de vorige; wie het eerst al zijn kaarten kwijt is, heeft gewonnen. Dat is het basisidee van het spel. Sommige kaartjes hebben speciale eigenschappen: iere andere speler moet een kaart trekken, bijvoorbeeld. Maar dat is niet wat Mogel Motte leuk maakt.
Je kan namelijk in dit spel valsspelen door je kaarten in je mouw te steken, op de grond te laten vallen, enzovoorts. En dat is toegestaan, zolang je niet gepakt wordt. Er is namelijk altijd een opzichter, die niet mag valsspelen, en die de andere spelers controleert. Zodra iemand betrapt wordt, wordt hij de nieuwe opzichter.
Mogel Motte is hilarisch om een keer te spelen; het spel ontaardt al snel in een complete chaos. Dat maakt wel dat ik het na een paar ronden al wel gezien had, en toe was aan een serieuzer spel.
Kula Kula
Kaartjes omdraaien, scheepje verzetten, schelpjes verzamelen... Wat een suf spel, maar wat een mooie uitvoering, met echte schelpen. Voor de rest iets om snel te vergeten.
Station Master
Een wat ouder spel, waarin het de bedoeling is om treinen samen te stellen door kaarten met wagons uit te spelen. Iedere wagon is pluspunten of minpunten waard. In plaats van het spelen van een kaart kan je ook een fiche op een van de treinen leggen; als de trein dan af is, dan krijgen de spelers die fiches op die trein hebben gelegd de punten van die trein.
Er zit strategie in Station Master, maar veel verder dan "leg de pluspunten bij de trein waar je zelf veel en hoge fiches op hebt liggen" komt het niet. Er zijn ook nog actiekaarten, die het spel chaotischer maken. Voor wie ervan houdt, zullen we maar zeggen.
Dutch Mountains
Een heel klein abstract spelletjes, dat in de verte wel wat weg heeft van de Torens van Hanoi. Helaas was het iets te klein en simpel voor mijn tegenspeler en mij, waardoor het spel nooit echt interessant werd. Mogelijk heeft het spel meer diepgang dan we denken, maar het lijkt er op het eerste oog niet op.
Rondvliegen met je ruimtescheepje, kaartjes omdraaien, en daarmee punten verdienen of niet, afhankelijk van wat je omdraait. Ronduit saai.
Tenslotte heb ik nog drie nieuwe uitbreidingen gespeeld. Stuk voor stuk waren het aanwinsten, die de basisspellen beter maakten, of in ieder geval goed aanvullen.
Kingdom Builder: Nomads
Dit is voor mij de beste uitbreiding van deze maand, omdat 'ie het meeste toevoegt. Op de nieuwe borden komen nu nomadententen voor, die eenmalige bonussen uitdelen als je er een nederzetting naast bouwt. Die bonussen zijn dan natuurlijk wel een stukje sterker dan de speciale eigenschappen van de locaties uit het basisspel. Ook zijn er een paar score-kaarten toegevoegd, die al tijdens het spel punten op kunnen leveren (in plaats van alleen maar aan het einde van het spel). Als je van Kingdom Builder houdt, dan is deze uitbreiding een must!
Mehr Ruhm für Rom
In deze uitbreiding op Glory to Rome (of in ons geval, de Duitse vertaling van dat spel) zitten een aantal nieuwe gebouwen. Een aantal van deze gebouwen geven voordelen bij het uitvoeren aan een architect-actie, wat een welkome aanvulling was, omdat dit misschien wel de zwakste actie in het basisspel was. De nieuwe kaarten zijn over het algemeen wel wat complexer dan de oude, dus ik raad deze uitbreiding vooral aan voor gevorderde spelers.
Hoogspanning Noord-Europa/Britse Eilanden
Van deze nieuwe kaarten voor Hoogspanning heb ik tot nu toe de kaart met Noord-Europa gespeeld. Deze bleek een welkome afwisseling te zijn op het basisspel, met name door de nieuwe centrales. Voor iedere regio van het bord zijn er namelijk speciale elektriciteitscentrales, die de centrales uit het basisspel vervangen. Zo wordt Hoogspanning nog afwisselender.
