Augustus 2010

De afgelopen maand heb ik op 14 dagen in totaal 29 verschillende spellen gespeeld. Het vaakst speelde ik Dominion (14x), Taipan (8x), Pandemie (6x) en Fits (3x).

Van alle spellen die ik deze maand voor het eerst speelde was Forbidden Island het beste. Vergeleken met Pandemie, de grote broer, heeft Forbidden Island minder regels en dus minder complexiteit, maar niet veel minder spanning.

De eenvoudigere regels betekenen dat Forbidden Island voor andere gelegenheden geschikt is dan Pandemie. Bij cooperatieve spellen heb je al snel dat een van de spelers het spel domineert, omdat hij de regels beter kent. Bij Pandemie ben ik die speler vaak zelf, omdat ik het nogal eens met nieuwe spelers speel. Als ik het voor die andere spelers leuk wil houden, moet ik me erg inhouden om hun niet alles voor te zeggen, wat vaak inhoudt dat ze het (naar mijn mening) niet handig doet, en dat vind ik zelf dan weer niet leuk.

Goed dus, dat er nu een eenvoudiger spel is. Bovendien duurt het korter, en kan het dus vaker gebruikt worden als tussendoortje. Ik hoop dat Forbidden Island binnenkort ook hier in Nederland te koop zal zijn.

Mijn andere nieuwe spellen waren:

• Pinguin, dat eruit ziet als een kinderspel, maar dat in werkelijkheid een stevig abstract spel blijkt. Het blijft ook leuk met meer dan 2 spelers (mijn eerste spellen waren met 3), wat niet voor alle abstracte spellen geldt.
• Fits, de bordspelvariant van Tetris, en bijna net zo verslavend
• Dungeon Lords, een bordspel dat minder ingewikkeld is dan de omvang van de spelregels doet denken. Ik heb me prima met dit spel vermaakt, maar vraag me af of het (zeker met 2 spelers) niet meer werk dan spel is. Maar nu ik de regels eenmaal onder de knie heb, wil ik het ook wel vaker spelen.
• Tycoon, een niet onaardig ouder spel over het opbouwen van een zakenimperium. Zie mijn verslag elders op dit blog.
• Endeavor, een goed eurogame met een weinig origineel thema. Ik heb er een blogje over geschreven.
• Byzanz, een leuk veilingspelletje. De truc van het spel is dat er iedere ronden een aantal setjes kaarten ter veiling worden aangeboden. Aan het eind van iedere ronde worden de kaarten waarmee betaald is weer teruggegeven aan de spelers. De speler die de minste kaarten heeft gekocht op de veiling mag als eerste de kaarten kiezen die hij terugkrijgt. Zo moet je iedere ronde overwegen of je veel kaarten wilt kopen of dat je ervoor gaat om de beste kaarten terug te krijgen.
• Havannah, een spel dat erg doet denken aan het spel Hex. In Havannah moet je drie zijkanten of twee hoeken van het zeshoekige bord met elkaar verbinden. Dat is nog best lastig. Een goed spel voor Go-spelers.
• Avalam, nog een abstract spel. Probeer zoveel mogelijk torentjes van stenen te bouwen met jouw kleur bovenop. Het lijkt een makkelijk spel, maar tijdens het spelen kwam ik erachter dat het toch dieper is dan ik dacht.
• Parade, een simpel kaartspelletje. Eigenlijk te simpel; het kon mij niet echt boeien.

Eerste indruk: Tycoon

Normaal ben ik niet erg weg van meerderheidsspellen, maar Tycoon mag er wezen. Het is al een wat ouder spel, dat een paar jaar geleden opnieuw is uitgegeven onder de naam El Capitan, met een gewijzigd thema en een vernieuwde vormgeving. Daarover later meer. El Capitan had ik al een keer gespeeld, maar Tycoon was nieuw voor me toen ik het onlangs voor het eerst speelde.

Als speler ben je een vastgoedmagnaat, in de stijl van Donald Trump. (Zo'n type als op de voorkant van het spel groot staat afgebeeld, dus.) In 9 wereldsteden proberen zij een imperium op te bouwen van hotels en fabrieken. Dat kost geld, maar 3 keer per spel is er een betaaldag, en dan krijg je (als het goed is) je investeringen meer dan terug. Wie aan het eind van het spel het meeste geld heeft, wint!

Iedere speler wordt op het bord gerepresenteerd door een grappig vliegtuigje. In je beurt kan je eerst een of meer vliegtickets kopen, en vervolgens mag je vliegtickets uitspelen om naar een stad te vliegen. Daarna mag je 1 hotel of fabriek bouwen in de stad waar je bent. Bij een betaaldag ontvangt de speler die de meeste hotels in een stad heeft de volledige waarde van de stad (die bepaald wordt door het totaal aantal hotels daar); de speler met het op-een-na-hoogste aantal hotels krijgt de helft daarvan. Ook de eigenaar van een fabriek in die stad krijgt de halve waarde, maar fabrieken zijn een stuk duurder dan hotels en er kunnen er maar 2 per stad staan.

Je bent tijdens je beurt afhankelijk van welke vliegtickets er beschikbaar zijn, maar je kan vooraf je beurt al plannen door in voorgaande beurten al de goede vliegtickets te kopen. Dat is wel gevaarlijk, want per stad kunnen er maar 2 vliegtuigjes staan, en als een stad dus vol is, zal je je plannen moeten wijzigen. Ook zal je op de acties van de andere spelers moeten reageren als ze in een bepaalde stad de meerderheid van je over dreigen te nemen, en dat gebeurt best vaak. Het is namelijk vrijwel niet mogelijk (en ook onrendabel) om in een stad een grote voorsprong op te bouwen.

Kortom, het is een spel vol (indirecte) interactie. Vaak strijden 3 of 4 spelers om de heerschappij in een bepaalde stad, en je moet dus op alle andere spelers letten. Daarbij moet je, vooral in de eerste fase van het spel voor de eerste betaaldag, goed op je geld letten, want dat is erg krap bemeten. Gelukkig kan je geld lenen, maar dit kost een beurt, en als je dit te vaak moet doen, ben je kansloos. Maar hoe meer geld je investeert, des te meer je verdient.

Tycoon is een aanrader, al doet de vormgeving van het spel misschien anders vermoeden. Het doet erg denken aan een familiespel uit de jaren-90, bijvoorbeeld door het gebruik van veel primaire kleuren. Maar dat belemmert het speelplezier in het geheel niet.

Hoe anders is het met het spel El Capitan. Deze heruitgave van Tycoon heeft prachtige graphics, maar hierbij is de ontwerper de speelbaarheid totaal uit het oog verloren. Zo zijn de namen van de steden in El Capitan geschreven in een vrijwel onleesbaar lettertype, en gebruikt het spel veel te onduidelijke icoontjes om aan te geven welke steden er op een vliegticket staan. El Capitan is daardoor naar mijn mening onspeelbaar, zeker als je aan de verkeerde kant van het bord zit. Ik heb het destijds dan ook een 4 gegeven (op een schaal van 1 tot 10); daarentegen denk ik dat Tycoon uitkomt rond de 7,5. Zoveel verschil kan een speelbare vormgeving dus maken.