Januari 2011

Januari was geen uitzonderlijk goede maand voor mij, op spellengebied. Slechts zo'n 40 keer heb ik een spel gespeeld. Dominion was, zoals zo vaak, het meest gespeelde spel: 8 keer.

7 spellen waren nieuw voor mij. Een van de spellen was een prototype, dat waarschijnlijk later dit jaar uitgebracht gaat worden, en waar ik dus niet al te veel kan zeggen. Hier is de rest, met de beste voorop.

Samarkand
Niet alle treinenspellen duren een hele middag. Samarkand kan bijvoorbeeld al in drie kwartier voorbij zijn. Maar ondanks de korte speelduur kan je dit toch wel een pittig spel noemen.

Ook niet alle treinenspellen gaan over treinen. Samarkand gaat over een tiental families in het Midden Oosten. De spelers kunnen als ze aan de beurt zijn een lid van een familie naar keuze in hun eigen familie opnemen. Daardoor verwerven ze invloed, en kunnen ze in latere beurten bepalen hoe de handelsroute van deze familie gaat lopen. En dat is belangrijk, want als twee families elkaar ontmoeten, dan verdienen alle "aandeelhouders" van die familie geld, en geld is punten.

Bovendien heeft iedere speler een aantal kaarten in de hand, die lokaties op het bord aangeven. Als een handelsroute een van die lokaties bereikt, scoort de eigenaar van die kaart ook punten; vooral als hij zich in die familie ingekocht heeft.

De regels van Samarkand zijn eigenlijk heel simpel, maar het gevolg is een spel met behoorlijke strategische diepgang. Je moet voortdurend opletten wat iedere familie doet, en vooral moet je inschatten hoe lang het spel nog duurt. Het einde van het spel wordt namelijk door de spelers zelf bepaald, en wie het einde niet goed kan voorspellen, die ziet veel punten aan zich voorbijgaan. Een aanrader, ook voor liefhebbers van zware spellen die een tussendoortje zoeken.

Brass
Stevig spel, dat me doet denken aan Hoogspanning. En dat zegt wat! Zie verder mijn bespreking elders op dit blog.

For Sale
Als je een paar minuten over hebt, dan is For Sale een heel leuk spelletje. Het wordt gespeeld in twee fasen: in fase 1 worden huizen geveild, die je met muntjes betaalt. Dat is nog best lastig, want je krijgt maar een paar muntjes, en je moet iedere ronde een huis kopen. Als je dus de enige speler bent die geen geld meer heeft, krijg je alleen nog maar goedkope huizen. En in fase 2 gebruik je dan de huizen om geldkaarten te kopen.

Ik begrijp niets van dit spel, en ben twee keer op grote achterstand geëindigd. En toch heb ik me uitstekend geamuseerd. Verwacht geen hoogstaande strategieën, en redelijk wat chaos, maar in een spelletje van een kwartier is dat alleszins acceptabel.

Sint Petersburg
Dit is een leuk economisch spelletje, waarbij het vooral belangrijk is om op het goede moment over te stappen van het opbouwen van je inkomsten tot het vergaren van punten. Ik heb dat de eerste keer dat ik dit speelde niet heel goed aangepakt, maar heb desondanks een goede tijd gehad.

Space Walk
Een kringloopvondst, die gebaseerd is op Mancala. Met je ruimtescheepjes probeer je de zwarte gaten te ontwijken. Een aardig spel, dat nog best lastig is. Ongetwijfeld zit er meer strategie achter dan wij in 1 keer spelen hebben gevonden, maar ik weet niet of ik Space Walk vaak genoeg zal spelen om het helemaal te begrijpen.

Carson City
Er zijn veel soorten spellen. Je hebt werkverschaffingsspellen, zoals Agricola. Er zijn rolselectiespellen, zoals Puerto Rico. Ook zijn er nog tegellegspellen, zoals Carcassonne, en dobbel/vechtspellen, zoals Risk. En Carson City valt in ieder van deze categorieën.

Helaas is het een allegaartje geworden, met veel verschillende spelmechanismen die geen van allen erg goed werken. De kern van het spel zit in de werkverschaffing, maar die heeft een heel eigen twist in Carson City. In andere spellen weet je zeker dat je een actie kan doen nadat je 'm geslecteerd hebt. In Carson City kan iemand met meer pistolen bij je komen staan, en de actie afpakken. Daarom zijn de rollen die veel pistooltjes opleveren beter dan de andere.

Maar bij een vuurgevecht wordt ook gedobbeld. Het resultaat is een chaotisch verlopend spel, waarin je een beurt nauwelijks kan plannen. Helaas krijgt het toeval zo de overhand, en daarvoor is Carson City gewoon te lang. Het is de moeite van het leren van de regels niet waard.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er een variant wordt meegeleverd met andere rollen, die naar het schijnt wat minder chaotisch is. Maar ik heb geen enkele aandrang om die te proberen. Als het zo duidelijk is dat een spelontwerper een andere opvatting heeft over goede spellen dan ik, dan kan ik zijn spellen beter links laten liggen.

En dan heb ik ook nog 1 nieuwe uitbreiding gespeeld, waarover ik weinig te vertellen heb:

Pitch Car Special Long Straights
Twee extra lange rechte stukken voor Pitch Car, het racespel waarin je je auto's over een circuit moet schieten. Hiermee kan je nog mooiere banen maken, met extra lange rechte stukken. Precies zoals de naam zegt, dus. Omdat deze baangedeeltes uit 1 stuk bestaan, heb je geen lastige randjes onderweg, en kan je je auto's dus in 1 keer een heel eind naar voren schieten. Maar dan moet je wel beter zijn dan ik...

Een goede aanvulling voor een leuk behendigheidsspel.

Eerste indruk: Brass

Deze week heb ik voor het eerst Brass gespeeld. Daar zag ik wel wat tegenop, want Martin Wallace is niet mijn favoriete ontwerper. Ik was niet erg onder de indruk van zijn vorige twee hits, Stoom en Railroad Tycoon. Maar Brass viel absoluut niet tegen.

Het spel speelt zich af in Lancashire (Liverpool en omstreken, dus), aan het begin van de industriële revolutie. Op het bord liggen zo'n 20 rustige plattelandssteden, die weldra door de spelers omgevormd zullen worden tot grote rokerige stinkende metropolen.

Iedere beurt kunnen de spelers twee acties doen. De belangrijkste actie is het bouwen van industrieën. Dat doe je door het afleggen van een kaart waar de desbetreffende stad of het desbetreffende gebouw staat. Het plaatsen van een gebouw kost geld, en vaak ook grondstoffen (kolen en ijzer). Die grondstoffen kunnen komen uit mijnen of uit een haven, en kunnen alleen gebruikt worden als het gebouw met de mijn of haven verbonden is door middel van een kanaal of een spoorweg.

Het bouwen van een gebouw levert over het algemeen niets op. Inkomen en punten krijg je pas als je gebouwen gebruikt worden. Voor kolen- en ijzermijnen betekent dat dat het laatste blokje kolen of ijzer van het gebouw gebruikt is. Op dat moment wordt de mijn omgedraaid, en gaat je inkomen omhoog. Bovendien is een omgedraaide mijn punten waard bij de puntentellingen.

Naast de mijnen zijn de katoenfabrieken de belangrijkste gebouwen. Het omdraaien van deze fabrieken kost een actie, en kan alleen als ze verbonden zijn met een al gebouwde haven. Die haven wordt daarmee ook omgedraaid. Dat kan ook een haven van een medespeler zijn, die zo van je actie meeprofiteert.

Het laatste type gebouw is een scheepswerf. Deze kan maar op een paar plaatsen geplaatst worden, en is bovendien erg duur. Maar je kan 'm meteen omdraaien als je 'm op het bord legt, en hij levert lekker veel punten op. Dat mag ook wel, want het kost een behoorlijk aantal acties voordat je 'm kan bouwen.

Zoals ik al zei, gaat je inkomen alleen omhoog door het omdraaien van gebouwen. Het duurt even voordat je dat kan doen, en dus heb je de eerste paar beurten nauwelijks inkomen. Maar daarna versnelt het spel, en voor je het weet is de eerste puntentelling. Het spel is namelijk verdeeld in twee fasen, met steeds een puntentelling aan het einde. Na de eerste puntentelling wordt het grootste deel van de gebouwen en de aangelegde kanalen van het bord verwijderd, zodat je bijna weer op 0 begint.Slechts een paar gebouwen blijven liggen, en leveren dus twee keer punten op.

Brass is niet makkelijk uit te leggen. Gedeeltelijk is dat omdat ieder deel van het spel met alle andere delen samenhangt. Geld krijg je door het omdraaien van gebouwen; gebouwen kosten geld en grondstoffen; door het gebruik van grondstoffen worden andere gebouwen omgedraaid, enzovoorts. Dat maakt dat het spel niet makkelijk in 1 keer te vatten is, en dat je het volgens mij wel een paar keer moet spelen voordat je de strategieën een beetje snapt.

Maar ook zijn de regels van Brass lastig omdat ze niet altijd heel logisch in elkaar zitten. Zo is het voor een beginnende speler heel verwarrend dat je gebouwenkaarten alleen mag gebruiken om een industrie te bouwen als je daar met je eigen kanalen- of spoorwegnetwerk kan komen, terwijl je kolen over de verbindingen van andere spelers mag vervoeren, en ijzer zelfs van een willekeurige plaats op het bord kan halen. En berucht is het spel vanwege de "Birkenhead-regel", die door een goede spelontwikkelaar als eerste geschrapt zou worden.

Toch is Brass een goed spel met veel diepgang, waar veel in te ontdekken is. Jammer dat de spelregels wat ruwe kantjes hebben; als het spel iets gepolijster was geweest, had ik het helemaal een topspel gevonden. Misschien moet ik de vereenvoudigde versie, Age of Industry, eens spelen. Ongetwijfeld zullen sommige mensen Brass te zwaar of te complex vinden, maar ik kan iedereen aanraden om het in ieder geval uit te proberen.