Verder heb ik onder andere gezien (en laten liggen): Stephensons Rocket, Kolonisten van Catan, Carcassonne, Genius, Boonanza, Elfenland, en nog 4 Yahtzee Juniors.
zaterdag 30 april 2011
Koninginnedag 2011
Het is Koninginnedag, en dus hebben ook in Den Haag veel mensen hun overbodige spullen op een kleedje op straat gezet. Ik ben vandaag 8 vrijmarkten afgeweest, en dit is mijn oogst:
Dat is dus: Cartagena, The Lord of the Rings: The Two Towers - het kaartspel, Bedriegers Bedrogen, Halli Galli (met de bel), ongeveer 200 Magic-kaarten (en twee kwartjes, die ook in deze doosjes zaten), My first Triominos, en 4 Yahtzee Juniors.
Verder heb ik onder andere gezien (en laten liggen): Stephensons Rocket, Kolonisten van Catan, Carcassonne, Genius, Boonanza, Elfenland, en nog 4 Yahtzee Juniors.
Verder heb ik onder andere gezien (en laten liggen): Stephensons Rocket, Kolonisten van Catan, Carcassonne, Genius, Boonanza, Elfenland, en nog 4 Yahtzee Juniors.
zaterdag 23 april 2011
Spoiler Alert! Volledige kaartenset uitgelekt!
De hele spellenwereld heeft het erover (zo lijkt het althans): de volledige kaartenset is nu al bekend. En dan heb ik het niet over Magic the Gathering, waarvan de nieuwe editie ook drie weken voor de officiële release op straat ligt. Nee, als je de auteur van dit blog een beetje kent, dan weet je dat het gaat over Dominion: Cornucopia.
Op het blog van Dale Yu, een van de ontwikkelaars van Dominion, zijn scans van alle kaarten verschenen. (Als je doorscrollt naar de opmerkingen, dan kan je de teksten zonder hoofdpijn lezen.) Zoals al eerder bekend was, beloont deze uitbreiding vooral diversiteit. Het verzamelen van veel verschillende soorten kaarten levert allerlei voordelen op.
Neem nu bijvoorbeeld eens deze kaart:
Natuurlijk zit er ook in deze uitbreiding een overwinningskaart, met een nogal voor de hand liggende waarde:
Als ik alle kaarten van Cornucopia bekijk, dan valt deze uitbreiding toch een beetje tegen. De meeste kaarten lijken me een beetje gekunsteld: complex, maar niet echt heel interessant. Terwijl er zowel in Alchemy als in Prosperity meerdere spectaculaire kaarten zaten, heeft Cornucopia slechts 1 kaart waar ik echt enthousiast over ben:
Natuurlijk ga ik Cornucopia wel meteen kopen zodra ik 'm tegenkom. Zelfs als het waardeloze kaarten zouden zijn zou ik het niet erg vinden om wat extra geld naar de ontwerpers van Dominion te sturen, als beloning voor de al meer dan 250 keer dat ik dit spel gespeeld heb. En tot nu toe ben ik nog niet teleurgesteld door een Dominion-uitbreiding, dus ik vertrouw erop dat Donald X. Vaccarino mij ook dit keer weer aangenaam zal verrassen.
Cornucopia komt ergens in mei beschikbaar voor het grote publiek. Als je Dominion liever in het Nederlands speelt, haast je dan nu naar de winkel voor Welvaart (de vertaling van Prosperity); Cornucopia zal nog wel een paar maanden op zich laten wachten. Wil je nu al met de nieuwe kaarten spelen, dan kan dat vanaf vandaag online op de Isotropic Dominion server.
Neem nu bijvoorbeeld eens deze kaart:
Menagerie: actie, kost 3Behalve dat de Menagerie een gespreid aankoopbeleid aanmoedigt, is het ook een mooie verdediging tegen aanvalskaarten als de Militie en de Vliegende Hollander. Je kan dubbele kaarten dan afleggen voordat je aan de beurt bent, zodat deze aanvallen je eerder helpen dan hinderen.
+1 actie
Laat je hand zien.
Als alle kaarten in je hand verschillend zijn, +3 kaarten.
Anders: +1 kaart.
Natuurlijk zit er ook in deze uitbreiding een overwinningskaart, met een nogal voor de hand liggende waarde:
Kermis: overwinningskaart, kost 6Als je de promo-kaart Zwarte Markt nog niet had, dan is de Kermis alleen al een goede reden om daar $5 voor uit te geven... (De naam "Fairgrounds" slaat trouwens meer op een terrein voor een landbouwbeurs dan een kermis, maar ik wist even geen betere vertaling. De officiële vertaler van 999 Games zal er ongetwijfeld weer iets leuks van maken.)
2 punten voor iedere 5 verschillende kaarten in je stapel (afgerond naar beneden).
Als ik alle kaarten van Cornucopia bekijk, dan valt deze uitbreiding toch een beetje tegen. De meeste kaarten lijken me een beetje gekunsteld: complex, maar niet echt heel interessant. Terwijl er zowel in Alchemy als in Prosperity meerdere spectaculaire kaarten zaten, heeft Cornucopia slechts 1 kaart waar ik echt enthousiast over ben:
Tournooi: actie, kost 4Dat is geen slechte kaart! Er zijn 5 kaarten die je met dit tournooi kan winnen, en die zijn allemaal de moeite waard. Zo is de Zak met Goud een actiekaart die je iedere keer een Goud geeft, en de Diadeem is een geldkaart die ongebruikte acties in geld omzet.
+1 actie
Iedere speler mag een Provincie uit zijn hand tonen. Als jij dat doet, leg deze af en neem een prijs of een Hertogdom, en leg deze op je trekstapel. Als geen andere speler dit doet: +1 kaart, +1 geld.
Natuurlijk ga ik Cornucopia wel meteen kopen zodra ik 'm tegenkom. Zelfs als het waardeloze kaarten zouden zijn zou ik het niet erg vinden om wat extra geld naar de ontwerpers van Dominion te sturen, als beloning voor de al meer dan 250 keer dat ik dit spel gespeeld heb. En tot nu toe ben ik nog niet teleurgesteld door een Dominion-uitbreiding, dus ik vertrouw erop dat Donald X. Vaccarino mij ook dit keer weer aangenaam zal verrassen.
Cornucopia komt ergens in mei beschikbaar voor het grote publiek. Als je Dominion liever in het Nederlands speelt, haast je dan nu naar de winkel voor Welvaart (de vertaling van Prosperity); Cornucopia zal nog wel een paar maanden op zich laten wachten. Wil je nu al met de nieuwe kaarten spelen, dan kan dat vanaf vandaag online op de Isotropic Dominion server.
vrijdag 1 april 2011
Maart 2011
Afgelopen maand heb ik zo'n 50 keer een spel gespeeld. Wat dat betreft was het een heel gemiddelde maand. Het meest gespeelde spel was gelijk mijn beste nieuwe spel, en kwam maar liefst 17 keer op tafel. Daarmee liet het klassiekers als Taipan en Dominion ver achter zich.
Zes spellen heb ik in maart voor het eerst gespeeld. Er zaten deze maand geen echt slechte spellen bij, maar er zat wel verschil tussen. Hieronder staan ze allemaal, in aflopende volgorde van hoe ze mij bevallen zijn.
Glory to Rome
Een leuk maar chaotisch kaartspel in de traditie van Puerto Rico en Race for the Galaxy.
Een uitgebreide bespreking is in voorbereiding, dus die kan je binnenkort hier verwachten. Ondertussen kan je al wat over Glory to Rome lezen op Spellengek.
Vroeger of Later
Wat was eerder: de oprichting van de VARA, of Zwarte Donderdag? En kwam de Bataafse Republiek voor of na de Bataafse Opstand? In het spel Vroeger of Later moet je dit soort vragen beantwoorden.
Aan het begin van het spel krijg je 9 kaarten met historische gebeurtenissen, die je op de juiste volgorde moet toevoegen aan de rij kaarten in het midden van de tafel. Als je denkt dat een vorige speler een fout heeft gemaakt, dan draai je alle kaarten om, en krijgt de vorige speler een paar strafkaarten. Tenzij de tijdlijn correct was, natuurlijk; dan krijg jij er kaarten bij. Wie als eerste zijn kaarten kwijt is, heeft gewonnen.
Ik heb mijzelf heel goed vermaakt met Vroeger of Later. Er zitten zo'n 300 kaarten in het spel van verschillende moeilijkheidsgraden, en niemand zal alle gebeurtenissen kennen. Het best vond ik dit spel met twee personen, en dan vooral omdat mijn tegenspeler ongeveer evenveel van geschiedenis wist als ik. Er is ook ruimte om te bluffen; als je denkt dat je tegenstander een bepaalde kaart van jou niet weet te plaatsen, kan je 'm opzettelijk verkeerd neerleggen, om in je volgende beurt de kaarten om te draaien.
Vroeger of Later is al een wat ouder spel, dat ik onlangs voor een prikje in een kringloopwinkel heb gekocht. Jammer genoeg is het in Nederland niet zo'n groot succes als in het Duitse taalgebied. Daar zijn al meer dan 20 kaartensets verschenen in de Anno Domini serie.
Dvonn
Het vierde spel van de GIPF-serie lijkt sterk op de andere spellen die ik uit die serie heb gespeeld. Dvonn is dus een abstract, mooi uitgevoerd spel voor twee spelers. Met je eigen stenen kan je op andere stenen springen, en zo torens maken. Dat beperkt echter je bewegingsmogelijkheden. Iedere steen moet verbonden blijven met een van de drie speciale DVONN-stenen. Als geen van de twee spelers meer kan bewegen, is het spel afgelopen, en wint de speler met de grootste torens.
Dvonn is een goed spel. Ik had het al eens op internet gedaan (Dvonn is op BrettSpielWelt te vinden), maar in het echt lijkt het nog wel intenser.
Biblios
Mijn verwachtingen over Biblios waren hoog gespannen. Ik had goede verhalen gehoord over dit spel, maar het viel me wat tegen. Het is wel een aardig spelletje, maar niet zo bijzonder als de hype op BoardGameGeek wel deed denken.
In de eerste helft van het spel worden de kaarten verdeeld. Als je aan de beurt bent, trek je één voor één een aantal kaarten. Van iedere kaart moet je meteen bepalen wat je ermee doet, zonder de volgende kaarten te bekijken. Je mag een van de kaarten zelf houden, iedere tegenstander krijgt ook een kaart, en de laatste gaat op de aflegstapel.
De tweede helft van het spel bestaat uit een veiling van alle afgelegde kaarten. Aan het eind van het spel krijgt iedereen met de meerderheid in een van de vijf kleuren kaarten een aantal punten; de meeste punten winnen het spel.
Het verdelen van de kaarten is heel goed bedacht; dat vond ik al toen ik het jaren geleden voor het eerst tegenkwam in De Veilingmeesters van Amsterdam. De rest van het spel is wel heel erg doorsnee. Gelukkig duurt het maar een minuut of 20, dus is het prima geschikt als vlug tussendoortje.
Phoenicia
Het opbouwen van een beschaving gebeurt in Phoenicia helemaal door het kopen van kaartjes. Ieder kaartje verhoogt het inkomen dat je elke ronde krijgt, en geeft een aantal overwinningspunten. Daarnaast geven sommige kaartjes andere voordelen, zoals een grotere opslag voor je geld, of een korting bij de aankoop van latere kaarten. En dat is het.
Hoewel Phoenicia eruit ziet als een stevig bordspel, is het in werkelijkheid een behoorlijk licht kaartspel. Het zit wel goed in elkaar, natuurlijk—wat verwacht je anders van de maker van Race for the Galaxy. Maar het wordt nooit opwindend.
Elfenland+Elfengold
Elfenland is al een ouder spel, winnaar van de Spiel des Jahres 1998. Ik had het echter nog nooit gespeeld. Deze maand is het er toch van gekomen, en wel met de (tegenwoordig lastig te vinden) uitbreiding Elfengold.
Gedurende 6 rondes probeer je alle steden op het bord langs te gaan. Hiervoor heb je kaarten nodig met vervoermiddelen erop. Maar als je een kaart uit wil spelen, moet op de bijbehorende route wel een fiche met hetzelfde vervoermiddel liggen. Die fiches worden geveild (de veilingen zijn de grootste toevoeging van Elfengold, want in het basisspel worden ze gewoon verdeeld) en daarna op het bord geplaats; met een beetje geluk kan je gebruikmaken van de fiches die iemand anders heeft neergelegd.
Elfenland was wel aardig, maar duurde wel erg lang voor zo'n licht spel met zo'n hoge toevalsfactor. Ik zou het graag nog eens met minder spelers willen proberen. Over de uitbreiding Elfengold waren de meningen verdeeld. Mijn medespelers die Elfenland al kenden waren niet lovend; zoveel zou het niet toevoegen, anders dan de langere speelduur. Zelf ben ik enthousiaster over Elfengold; of beter gezegd, ik ben bang dat ik Elfenland zonder deze uitbreiding wel een heel licht spel zou vinden.
Zes spellen heb ik in maart voor het eerst gespeeld. Er zaten deze maand geen echt slechte spellen bij, maar er zat wel verschil tussen. Hieronder staan ze allemaal, in aflopende volgorde van hoe ze mij bevallen zijn.
Een leuk maar chaotisch kaartspel in de traditie van Puerto Rico en Race for the Galaxy.
Een uitgebreide bespreking is in voorbereiding, dus die kan je binnenkort hier verwachten. Ondertussen kan je al wat over Glory to Rome lezen op Spellengek.
Vroeger of Later
Wat was eerder: de oprichting van de VARA, of Zwarte Donderdag? En kwam de Bataafse Republiek voor of na de Bataafse Opstand? In het spel Vroeger of Later moet je dit soort vragen beantwoorden.
Aan het begin van het spel krijg je 9 kaarten met historische gebeurtenissen, die je op de juiste volgorde moet toevoegen aan de rij kaarten in het midden van de tafel. Als je denkt dat een vorige speler een fout heeft gemaakt, dan draai je alle kaarten om, en krijgt de vorige speler een paar strafkaarten. Tenzij de tijdlijn correct was, natuurlijk; dan krijg jij er kaarten bij. Wie als eerste zijn kaarten kwijt is, heeft gewonnen.
Ik heb mijzelf heel goed vermaakt met Vroeger of Later. Er zitten zo'n 300 kaarten in het spel van verschillende moeilijkheidsgraden, en niemand zal alle gebeurtenissen kennen. Het best vond ik dit spel met twee personen, en dan vooral omdat mijn tegenspeler ongeveer evenveel van geschiedenis wist als ik. Er is ook ruimte om te bluffen; als je denkt dat je tegenstander een bepaalde kaart van jou niet weet te plaatsen, kan je 'm opzettelijk verkeerd neerleggen, om in je volgende beurt de kaarten om te draaien.
Vroeger of Later is al een wat ouder spel, dat ik onlangs voor een prikje in een kringloopwinkel heb gekocht. Jammer genoeg is het in Nederland niet zo'n groot succes als in het Duitse taalgebied. Daar zijn al meer dan 20 kaartensets verschenen in de Anno Domini serie.
Het vierde spel van de GIPF-serie lijkt sterk op de andere spellen die ik uit die serie heb gespeeld. Dvonn is dus een abstract, mooi uitgevoerd spel voor twee spelers. Met je eigen stenen kan je op andere stenen springen, en zo torens maken. Dat beperkt echter je bewegingsmogelijkheden. Iedere steen moet verbonden blijven met een van de drie speciale DVONN-stenen. Als geen van de twee spelers meer kan bewegen, is het spel afgelopen, en wint de speler met de grootste torens.
Dvonn is een goed spel. Ik had het al eens op internet gedaan (Dvonn is op BrettSpielWelt te vinden), maar in het echt lijkt het nog wel intenser.
Biblios
Mijn verwachtingen over Biblios waren hoog gespannen. Ik had goede verhalen gehoord over dit spel, maar het viel me wat tegen. Het is wel een aardig spelletje, maar niet zo bijzonder als de hype op BoardGameGeek wel deed denken.
In de eerste helft van het spel worden de kaarten verdeeld. Als je aan de beurt bent, trek je één voor één een aantal kaarten. Van iedere kaart moet je meteen bepalen wat je ermee doet, zonder de volgende kaarten te bekijken. Je mag een van de kaarten zelf houden, iedere tegenstander krijgt ook een kaart, en de laatste gaat op de aflegstapel.
De tweede helft van het spel bestaat uit een veiling van alle afgelegde kaarten. Aan het eind van het spel krijgt iedereen met de meerderheid in een van de vijf kleuren kaarten een aantal punten; de meeste punten winnen het spel.
Het verdelen van de kaarten is heel goed bedacht; dat vond ik al toen ik het jaren geleden voor het eerst tegenkwam in De Veilingmeesters van Amsterdam. De rest van het spel is wel heel erg doorsnee. Gelukkig duurt het maar een minuut of 20, dus is het prima geschikt als vlug tussendoortje.
Phoenicia
Het opbouwen van een beschaving gebeurt in Phoenicia helemaal door het kopen van kaartjes. Ieder kaartje verhoogt het inkomen dat je elke ronde krijgt, en geeft een aantal overwinningspunten. Daarnaast geven sommige kaartjes andere voordelen, zoals een grotere opslag voor je geld, of een korting bij de aankoop van latere kaarten. En dat is het.
Hoewel Phoenicia eruit ziet als een stevig bordspel, is het in werkelijkheid een behoorlijk licht kaartspel. Het zit wel goed in elkaar, natuurlijk—wat verwacht je anders van de maker van Race for the Galaxy. Maar het wordt nooit opwindend.
Elfenland+Elfengold
Elfenland is al een ouder spel, winnaar van de Spiel des Jahres 1998. Ik had het echter nog nooit gespeeld. Deze maand is het er toch van gekomen, en wel met de (tegenwoordig lastig te vinden) uitbreiding Elfengold.
Gedurende 6 rondes probeer je alle steden op het bord langs te gaan. Hiervoor heb je kaarten nodig met vervoermiddelen erop. Maar als je een kaart uit wil spelen, moet op de bijbehorende route wel een fiche met hetzelfde vervoermiddel liggen. Die fiches worden geveild (de veilingen zijn de grootste toevoeging van Elfengold, want in het basisspel worden ze gewoon verdeeld) en daarna op het bord geplaats; met een beetje geluk kan je gebruikmaken van de fiches die iemand anders heeft neergelegd.
Elfenland was wel aardig, maar duurde wel erg lang voor zo'n licht spel met zo'n hoge toevalsfactor. Ik zou het graag nog eens met minder spelers willen proberen. Over de uitbreiding Elfengold waren de meningen verdeeld. Mijn medespelers die Elfenland al kenden waren niet lovend; zoveel zou het niet toevoegen, anders dan de langere speelduur. Zelf ben ik enthousiaster over Elfengold; of beter gezegd, ik ben bang dat ik Elfenland zonder deze uitbreiding wel een heel licht spel zou vinden.
vrijdag 4 maart 2011
Februari 2011
In februari heb ik 30 verschillende spellen gespeeld, bij elkaar 45 keer. Het meest gespeeld was, zoals al enkele maanden het geval is, Dominion.
Tussen die 30 spellen zaten slechts 4 nieuwe spellen. Hieronder staan ze, met de beste voorop:
Imperial 2030. Over 20 jaar zijn er 6 wereldmachten, die lijken te strijden om de heerschappij: de VS, Brazilië, de EU, Rusland, China, en India. Maar eigenlijk hebben enkele schatrijke figuren op de achtergrond de touwtjes in handen.
Imperial lijkt oppervlakkig op het aloude Risk, maar er zijn twee grote verschillen. Ten eerste speelt het toeval geen rol. Als je met een leger van 4 eenheden een landje met 2 eenheden aanvalt, wordt er niet gedobbeld, maar weet je van tevoren hoe het afloopt: aanvallers en verdedigers worden in gelijke hoeveelheden verwijderd, en dus blijven er 2 eenheden van de aanvallende partij over.
Maar een nog veel belangrijkere wijziging: het doel is niet om de wereld te veroveren. Nee, de spelers zijn aandeelhouders in de wereldmachten, en proberen zoveel mogelijk belastinggeld van de staatskas in hun eigen pocket te laten stromen. Daarvoor is het wel noodzakelijk om enig succes te hebben met veroveringen, maar als een imperium te groot wordt, wordt het instandhouden van je leger erg duur waardoor het land geen geld meer overhoudt.
Zo probeer je de balans te vinden tussen landen laten groeien, en ze uit te knijpen. En tijdig andere aandelen te kopen, als je eigen landje dreigt vast te lopen. Imperial duurt redelijk lang, maar boeit tot de laatste minuut.
The Great Fire of London: 1666. Het gevoel dat ik bij dit spel heb, lijkt wel op dat van Pandemie: de spelers werken samen om de brand te blussen die in 1666 in Londen uitgebroken is (waar gebeurd verhaal). Als je aan de beurt bent, moet je eerst een kaart spelen die het vuur uitbreidt naar nieuwe wijken; daarna krijg je een aantal acties die je kan gebruiken om de brand in een wijk te blussen.
Omdat het vuur zich wel iedere ronde uitbreidt, kan je niet heel Londen behoeden. In bijna iedere beurt gaan er weer huizen in vlammen op. Dat is natuurlijk erg, maar vooral als het je eigen huizen zijn. Iedere speler heeft namelijk 20 huizen op het bord, waarvoor hij aan het eind punten krijgt. Je moet dus proberen het vuur naar de huizen van je tegenstander te leiden. Als je het vuur liever wil tegenhouden, kan je soms ook een wijk opblazen met buskruit, zodat het vuur zich niet kan verspreiden. Deze inspanningen om Londen te behouden worden je echter niet altijd in dank afgenomen...
Great Fire is zeker geen coöperatief spel. Omdat je iedere beurt wel iemand aan kan vallen, is het zelfs een behoorlijk gemeen spel. Maar wel leuk. Helaas heb ik het de laatste keer niet helemaal goed gespeeld; geen wonder, want de regels zijn vrij ingewikkeld. Maar het is de moeite zeker waard.
Memo Street. Reiner Knizia maakt nu vooral dobbelspelletjes. Een paar jaar geleden kwam echter deze variant van Yahtzee op de markt, waarin hij de dobbelstenen helemaal weggelaten had. In plaats daarvan zijn er een groot aantal tegeltjes gekomen, met de nummers 1 tot en met 6. Die worden ondersteboven neergelegd, zoals bij Memory.
Iedere beurt draait een speler 3 tegeltjes om, en probeert daarmee een (yahtzee-)combinatie te maken. De tegeltjes die hij daarvoor gebruikt, legt hij op zijn speelbord, en de rest wordt weer teruggelegd. Volgende spelers kunnen daar vervolgens gebruik van maken, als ze nog weten welke tegeltjes het waren en waar ze liggen.
Helaas wordt dit spel nooit echt spannend. Welke tegeltjes je omdraait is voornamelijk geluk; bekende tegeltjes worden namelijk meestal al heel snel gebruikt, zodat je toch vrij vaak 3 onbekende tegeltjes moet proberen. Ik zie dit spel niet snel meer op tafel komen.
Gladiator. Nog een oude, mij tot nu toe onbekende Knizia. Dit keer stuur je groepjes gladiatoren de arena in om elkaar te bevechten. En dat beviel mij slecht. Doordat ik aan het begin van het spel al een paar gevechten verloor, stond ik er zwak voor, en kon ik nauwelijks nog gevechten winnen. Eigenlijk zat ik mij erg te vervelen. En dat was niet eens mijn eigen schuld, want in dit spel hebben de dobbelstenen de hoofdrol.
Het enige interessante van het spel is het opbouwen van je gladiatorenteams. Helaas is het in je eerste spel totaal niet duidelijk hoe goed verschillende combinaties van gladiatoren zijn, zodat ook dit deel van het spel erg random voelt. Dat zou misschien veranderen als je het vaker zou spelen, maar daar heb ik helemaal geen behoefte aan.
Appeltjes plukken. Dit kinderspel heb ik op verzoek van Dagmar meegenomen naar een spellendag. Het stond al sinds mijn vroegste kinderjaren bij mijn ouders, en ik zal het daar ook weer terugbrengen. Want Appeltjes plukken verdient geen plaats in mijn spellenkast. Omdat je totaal geen beslissingen hoeft te nemen, is dit spel alleen interessant voor de allerkleinste kinderen. Zelfs de dochter van Peter Hein, die qua leeftijd toch in de doelgroep van dit spel valt, vond er niet echt veel aan.
Tussen die 30 spellen zaten slechts 4 nieuwe spellen. Hieronder staan ze, met de beste voorop:
Imperial lijkt oppervlakkig op het aloude Risk, maar er zijn twee grote verschillen. Ten eerste speelt het toeval geen rol. Als je met een leger van 4 eenheden een landje met 2 eenheden aanvalt, wordt er niet gedobbeld, maar weet je van tevoren hoe het afloopt: aanvallers en verdedigers worden in gelijke hoeveelheden verwijderd, en dus blijven er 2 eenheden van de aanvallende partij over.
Maar een nog veel belangrijkere wijziging: het doel is niet om de wereld te veroveren. Nee, de spelers zijn aandeelhouders in de wereldmachten, en proberen zoveel mogelijk belastinggeld van de staatskas in hun eigen pocket te laten stromen. Daarvoor is het wel noodzakelijk om enig succes te hebben met veroveringen, maar als een imperium te groot wordt, wordt het instandhouden van je leger erg duur waardoor het land geen geld meer overhoudt.
Zo probeer je de balans te vinden tussen landen laten groeien, en ze uit te knijpen. En tijdig andere aandelen te kopen, als je eigen landje dreigt vast te lopen. Imperial duurt redelijk lang, maar boeit tot de laatste minuut.
The Great Fire of London: 1666. Het gevoel dat ik bij dit spel heb, lijkt wel op dat van Pandemie: de spelers werken samen om de brand te blussen die in 1666 in Londen uitgebroken is (waar gebeurd verhaal). Als je aan de beurt bent, moet je eerst een kaart spelen die het vuur uitbreidt naar nieuwe wijken; daarna krijg je een aantal acties die je kan gebruiken om de brand in een wijk te blussen.
Omdat het vuur zich wel iedere ronde uitbreidt, kan je niet heel Londen behoeden. In bijna iedere beurt gaan er weer huizen in vlammen op. Dat is natuurlijk erg, maar vooral als het je eigen huizen zijn. Iedere speler heeft namelijk 20 huizen op het bord, waarvoor hij aan het eind punten krijgt. Je moet dus proberen het vuur naar de huizen van je tegenstander te leiden. Als je het vuur liever wil tegenhouden, kan je soms ook een wijk opblazen met buskruit, zodat het vuur zich niet kan verspreiden. Deze inspanningen om Londen te behouden worden je echter niet altijd in dank afgenomen...
Great Fire is zeker geen coöperatief spel. Omdat je iedere beurt wel iemand aan kan vallen, is het zelfs een behoorlijk gemeen spel. Maar wel leuk. Helaas heb ik het de laatste keer niet helemaal goed gespeeld; geen wonder, want de regels zijn vrij ingewikkeld. Maar het is de moeite zeker waard.
Memo Street. Reiner Knizia maakt nu vooral dobbelspelletjes. Een paar jaar geleden kwam echter deze variant van Yahtzee op de markt, waarin hij de dobbelstenen helemaal weggelaten had. In plaats daarvan zijn er een groot aantal tegeltjes gekomen, met de nummers 1 tot en met 6. Die worden ondersteboven neergelegd, zoals bij Memory.
Iedere beurt draait een speler 3 tegeltjes om, en probeert daarmee een (yahtzee-)combinatie te maken. De tegeltjes die hij daarvoor gebruikt, legt hij op zijn speelbord, en de rest wordt weer teruggelegd. Volgende spelers kunnen daar vervolgens gebruik van maken, als ze nog weten welke tegeltjes het waren en waar ze liggen.
Helaas wordt dit spel nooit echt spannend. Welke tegeltjes je omdraait is voornamelijk geluk; bekende tegeltjes worden namelijk meestal al heel snel gebruikt, zodat je toch vrij vaak 3 onbekende tegeltjes moet proberen. Ik zie dit spel niet snel meer op tafel komen.
Het enige interessante van het spel is het opbouwen van je gladiatorenteams. Helaas is het in je eerste spel totaal niet duidelijk hoe goed verschillende combinaties van gladiatoren zijn, zodat ook dit deel van het spel erg random voelt. Dat zou misschien veranderen als je het vaker zou spelen, maar daar heb ik helemaal geen behoefte aan.
Appeltjes plukken. Dit kinderspel heb ik op verzoek van Dagmar meegenomen naar een spellendag. Het stond al sinds mijn vroegste kinderjaren bij mijn ouders, en ik zal het daar ook weer terugbrengen. Want Appeltjes plukken verdient geen plaats in mijn spellenkast. Omdat je totaal geen beslissingen hoeft te nemen, is dit spel alleen interessant voor de allerkleinste kinderen. Zelfs de dochter van Peter Hein, die qua leeftijd toch in de doelgroep van dit spel valt, vond er niet echt veel aan.
dinsdag 1 maart 2011
Appeltjes en Peertjes
Appels en Peren heeft een doos van A4-formaat. Dat moet ook wel, want er zit heel wat in: 300 kaarten, een plastic kaartenhouder, en een stuk roze karton. Maar voor het spel heb je alleen die 300 kaarten nodig. En die zijn samen een stuk kleiner.
Ik heb nog wel meer spellen die te ruim in hun jasje zitten. Binnenkort gaat Gepakt en gezakt onder het mes. Op deze manier kan ik makkelijk nog wel 200 spellen kwijt.
zondag 13 februari 2011
Geek of the Week
Hoera! Vanaf vandaag ben ik 7 dagen lang "Geek of the Week" op BoardGameGeek. Je kan de discussie hier lezen. Of je kan natuurlijk ook gewoon meedoen met de ondervraging :)
dinsdag 1 februari 2011
Januari 2011
Januari was geen uitzonderlijk goede maand voor mij, op spellengebied. Slechts zo'n 40 keer heb ik een spel gespeeld. Dominion was, zoals zo vaak, het meest gespeelde spel: 8 keer.
7 spellen waren nieuw voor mij. Een van de spellen was een prototype, dat waarschijnlijk later dit jaar uitgebracht gaat worden, en waar ik dus niet al te veel kan zeggen. Hier is de rest, met de beste voorop.
Samarkand
Niet alle treinenspellen duren een hele middag. Samarkand kan bijvoorbeeld al in drie kwartier voorbij zijn. Maar ondanks de korte speelduur kan je dit toch wel een pittig spel noemen.
Ook niet alle treinenspellen gaan over treinen. Samarkand gaat over een tiental families in het Midden Oosten. De spelers kunnen als ze aan de beurt zijn een lid van een familie naar keuze in hun eigen familie opnemen. Daardoor verwerven ze invloed, en kunnen ze in latere beurten bepalen hoe de handelsroute van deze familie gaat lopen. En dat is belangrijk, want als twee families elkaar ontmoeten, dan verdienen alle "aandeelhouders" van die familie geld, en geld is punten.
Bovendien heeft iedere speler een aantal kaarten in de hand, die lokaties op het bord aangeven. Als een handelsroute een van die lokaties bereikt, scoort de eigenaar van die kaart ook punten; vooral als hij zich in die familie ingekocht heeft.
De regels van Samarkand zijn eigenlijk heel simpel, maar het gevolg is een spel met behoorlijke strategische diepgang. Je moet voortdurend opletten wat iedere familie doet, en vooral moet je inschatten hoe lang het spel nog duurt. Het einde van het spel wordt namelijk door de spelers zelf bepaald, en wie het einde niet goed kan voorspellen, die ziet veel punten aan zich voorbijgaan. Een aanrader, ook voor liefhebbers van zware spellen die een tussendoortje zoeken.
Brass
Stevig spel, dat me doet denken aan Hoogspanning. En dat zegt wat! Zie verder mijn bespreking elders op dit blog.
For Sale
Als je een paar minuten over hebt, dan is For Sale een heel leuk spelletje. Het wordt gespeeld in twee fasen: in fase 1 worden huizen geveild, die je met muntjes betaalt. Dat is nog best lastig, want je krijgt maar een paar muntjes, en je moet iedere ronde een huis kopen. Als je dus de enige speler bent die geen geld meer heeft, krijg je alleen nog maar goedkope huizen. En in fase 2 gebruik je dan de huizen om geldkaarten te kopen.
Ik begrijp niets van dit spel, en ben twee keer op grote achterstand geëindigd. En toch heb ik me uitstekend geamuseerd. Verwacht geen hoogstaande strategieën, en redelijk wat chaos, maar in een spelletje van een kwartier is dat alleszins acceptabel.
Sint Petersburg
Dit is een leuk economisch spelletje, waarbij het vooral belangrijk is om op het goede moment over te stappen van het opbouwen van je inkomsten tot het vergaren van punten. Ik heb dat de eerste keer dat ik dit speelde niet heel goed aangepakt, maar heb desondanks een goede tijd gehad.
Space Walk
Een kringloopvondst, die gebaseerd is op Mancala. Met je ruimtescheepjes probeer je de zwarte gaten te ontwijken. Een aardig spel, dat nog best lastig is. Ongetwijfeld zit er meer strategie achter dan wij in 1 keer spelen hebben gevonden, maar ik weet niet of ik Space Walk vaak genoeg zal spelen om het helemaal te begrijpen.
Carson City
Er zijn veel soorten spellen. Je hebt werkverschaffingsspellen, zoals Agricola. Er zijn rolselectiespellen, zoals Puerto Rico. Ook zijn er nog tegellegspellen, zoals Carcassonne, en dobbel/vechtspellen, zoals Risk. En Carson City valt in ieder van deze categorieën.
Helaas is het een allegaartje geworden, met veel verschillende spelmechanismen die geen van allen erg goed werken. De kern van het spel zit in de werkverschaffing, maar die heeft een heel eigen twist in Carson City. In andere spellen weet je zeker dat je een actie kan doen nadat je 'm geslecteerd hebt. In Carson City kan iemand met meer pistolen bij je komen staan, en de actie afpakken. Daarom zijn de rollen die veel pistooltjes opleveren beter dan de andere.
Maar bij een vuurgevecht wordt ook gedobbeld. Het resultaat is een chaotisch verlopend spel, waarin je een beurt nauwelijks kan plannen. Helaas krijgt het toeval zo de overhand, en daarvoor is Carson City gewoon te lang. Het is de moeite van het leren van de regels niet waard.
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er een variant wordt meegeleverd met andere rollen, die naar het schijnt wat minder chaotisch is. Maar ik heb geen enkele aandrang om die te proberen. Als het zo duidelijk is dat een spelontwerper een andere opvatting heeft over goede spellen dan ik, dan kan ik zijn spellen beter links laten liggen.
En dan heb ik ook nog 1 nieuwe uitbreiding gespeeld, waarover ik weinig te vertellen heb:
Pitch Car Special Long Straights
Twee extra lange rechte stukken voor Pitch Car, het racespel waarin je je auto's over een circuit moet schieten. Hiermee kan je nog mooiere banen maken, met extra lange rechte stukken. Precies zoals de naam zegt, dus. Omdat deze baangedeeltes uit 1 stuk bestaan, heb je geen lastige randjes onderweg, en kan je je auto's dus in 1 keer een heel eind naar voren schieten. Maar dan moet je wel beter zijn dan ik...
Een goede aanvulling voor een leuk behendigheidsspel.
7 spellen waren nieuw voor mij. Een van de spellen was een prototype, dat waarschijnlijk later dit jaar uitgebracht gaat worden, en waar ik dus niet al te veel kan zeggen. Hier is de rest, met de beste voorop.
Niet alle treinenspellen duren een hele middag. Samarkand kan bijvoorbeeld al in drie kwartier voorbij zijn. Maar ondanks de korte speelduur kan je dit toch wel een pittig spel noemen.
Ook niet alle treinenspellen gaan over treinen. Samarkand gaat over een tiental families in het Midden Oosten. De spelers kunnen als ze aan de beurt zijn een lid van een familie naar keuze in hun eigen familie opnemen. Daardoor verwerven ze invloed, en kunnen ze in latere beurten bepalen hoe de handelsroute van deze familie gaat lopen. En dat is belangrijk, want als twee families elkaar ontmoeten, dan verdienen alle "aandeelhouders" van die familie geld, en geld is punten.
Bovendien heeft iedere speler een aantal kaarten in de hand, die lokaties op het bord aangeven. Als een handelsroute een van die lokaties bereikt, scoort de eigenaar van die kaart ook punten; vooral als hij zich in die familie ingekocht heeft.
De regels van Samarkand zijn eigenlijk heel simpel, maar het gevolg is een spel met behoorlijke strategische diepgang. Je moet voortdurend opletten wat iedere familie doet, en vooral moet je inschatten hoe lang het spel nog duurt. Het einde van het spel wordt namelijk door de spelers zelf bepaald, en wie het einde niet goed kan voorspellen, die ziet veel punten aan zich voorbijgaan. Een aanrader, ook voor liefhebbers van zware spellen die een tussendoortje zoeken.
Brass
Stevig spel, dat me doet denken aan Hoogspanning. En dat zegt wat! Zie verder mijn bespreking elders op dit blog.
For Sale
Als je een paar minuten over hebt, dan is For Sale een heel leuk spelletje. Het wordt gespeeld in twee fasen: in fase 1 worden huizen geveild, die je met muntjes betaalt. Dat is nog best lastig, want je krijgt maar een paar muntjes, en je moet iedere ronde een huis kopen. Als je dus de enige speler bent die geen geld meer heeft, krijg je alleen nog maar goedkope huizen. En in fase 2 gebruik je dan de huizen om geldkaarten te kopen.
Ik begrijp niets van dit spel, en ben twee keer op grote achterstand geëindigd. En toch heb ik me uitstekend geamuseerd. Verwacht geen hoogstaande strategieën, en redelijk wat chaos, maar in een spelletje van een kwartier is dat alleszins acceptabel.
Sint Petersburg
Dit is een leuk economisch spelletje, waarbij het vooral belangrijk is om op het goede moment over te stappen van het opbouwen van je inkomsten tot het vergaren van punten. Ik heb dat de eerste keer dat ik dit speelde niet heel goed aangepakt, maar heb desondanks een goede tijd gehad.
Space Walk
Een kringloopvondst, die gebaseerd is op Mancala. Met je ruimtescheepjes probeer je de zwarte gaten te ontwijken. Een aardig spel, dat nog best lastig is. Ongetwijfeld zit er meer strategie achter dan wij in 1 keer spelen hebben gevonden, maar ik weet niet of ik Space Walk vaak genoeg zal spelen om het helemaal te begrijpen.
Carson City
Er zijn veel soorten spellen. Je hebt werkverschaffingsspellen, zoals Agricola. Er zijn rolselectiespellen, zoals Puerto Rico. Ook zijn er nog tegellegspellen, zoals Carcassonne, en dobbel/vechtspellen, zoals Risk. En Carson City valt in ieder van deze categorieën.
Helaas is het een allegaartje geworden, met veel verschillende spelmechanismen die geen van allen erg goed werken. De kern van het spel zit in de werkverschaffing, maar die heeft een heel eigen twist in Carson City. In andere spellen weet je zeker dat je een actie kan doen nadat je 'm geslecteerd hebt. In Carson City kan iemand met meer pistolen bij je komen staan, en de actie afpakken. Daarom zijn de rollen die veel pistooltjes opleveren beter dan de andere.
Maar bij een vuurgevecht wordt ook gedobbeld. Het resultaat is een chaotisch verlopend spel, waarin je een beurt nauwelijks kan plannen. Helaas krijgt het toeval zo de overhand, en daarvoor is Carson City gewoon te lang. Het is de moeite van het leren van de regels niet waard.
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er een variant wordt meegeleverd met andere rollen, die naar het schijnt wat minder chaotisch is. Maar ik heb geen enkele aandrang om die te proberen. Als het zo duidelijk is dat een spelontwerper een andere opvatting heeft over goede spellen dan ik, dan kan ik zijn spellen beter links laten liggen.
En dan heb ik ook nog 1 nieuwe uitbreiding gespeeld, waarover ik weinig te vertellen heb:
Twee extra lange rechte stukken voor Pitch Car, het racespel waarin je je auto's over een circuit moet schieten. Hiermee kan je nog mooiere banen maken, met extra lange rechte stukken. Precies zoals de naam zegt, dus. Omdat deze baangedeeltes uit 1 stuk bestaan, heb je geen lastige randjes onderweg, en kan je je auto's dus in 1 keer een heel eind naar voren schieten. Maar dan moet je wel beter zijn dan ik...
Een goede aanvulling voor een leuk behendigheidsspel.
Abonneren op:
Posts (Atom)